Aldrei hafa nokkur börn verið umleikin eins áhrifamiklu og ágengu afþreyingarefni og þau sem nú eru að vaxa úr grasi. Hugsa sér hvað það er stutt síðan orðin voru ein um að hafa ofan af fyrir fólki: “Einu sinni var...”
Seinna komu bíómyndirnar til sögunnar, í smáum skömmtum fyrst (þrjúbíó á sunnudögum) og síðan með sjónvarpi, myndböndum og tölvum í æ stríðari straumi. Og núna alla daga vikunnar árið um kring ævina á enda.
Vonandi allt í góðu lagi með það. Og samt: einu hættir til að verða útundan í öllu því myndflæði, nefnilega ímyndunaraflinu, eða hæfileika hvers og eins til að búa til ævintýrið INNRA með sjálfum sér.
ÍmyndunarAFL. Er ekki maðurinn eina lífveran á jörðinni sem ræður yfir þessu afli? Kettir til dæmis og hundar, já kindur, hestar og kýr hafa tæplega getu til að ímynda sér eitt eða neitt, þau bara vita það sem þau þurfa að vita, upp á hár. Öfugt við mennina sem eru sjaldan alveg vissir, en á móti kemur aflið að búa til í huganum nánast hvaða atburðarás sem er.
En það er með ímyndunaraflið eins og líkamsaflið, ef það á að njóta sín verður að næra það á hollustu og hreyfingu. Og leikhúsið er einmitt ímyndunaraflinu það sem átakið er vöðvaaflinu. Af því að leikararnir á sviðinu og áhorfendurnir í salnum búa á vissan hátt til sýninguna í sameiningu.
Með því minnisstæðara frá því ég var krakki eru leikhúsferðirnar. Að koma inn í höllina með rauða tjaldinu og þegar það var dregið frá brast á atburðarás sem var eins og veruleikinn sinnum þúsund. Snædrottningin, Litli Kláus og Stóri Kláus, Kardimommubærinn, Anna Frank, My fair lady, Nashyrningarnir, Deleríum Búnbónis, Pétur Gautur, Þjófar lík og falar konur... Sumar þessara sýninga voru svo magnaðar að þær soguðu mann næstum því upp á sviðið, já manni finnst hreinlega að maður hafi leikið í þeim! Aftur á móti minnist ég þess ekki að hafa leikið í einni einustu af öllum þeim sæg bíómynda sem ég hef séð um dagana. Og það stafar af því að leikhúsið VIRKJAR áhorfandann, gerir hann að þátttakanda - þegar vel tekst til.
Þetta er náttúrlega ekkert undir því að vera töfrar. Og sá sem einusinni hefur orðið fyrir þeim reynir að endurtaka þá aftur. Og aftur.
Þess vegna lifir leikhúsið. Það lengi lifi!