Þann þriðja febrúar 2009 birtist pistill í Fréttablaðinu, eftir Pál Baldvin Baldvinsson, undir ofangreindri fyrirsögn. Í pistlinum sagði meðal annars:
"Nú þegar atvinnulausum fjölgar rösklega þótt menn geti ekki einu sinni komið sér saman um hvað þeir eru margir í alvörunni er rétt að hugað sé að lífsgæðum þeirra. Atvinnuleysisbætur eru lágar. Fólk á rétt á margvíslegum stuðningi verkalýðsfélaga hafi það á annað borð haft vit eða skyldu til að sitja í þeim. En betur má ef duga skal: margar listastofnanir bjóða nú öllum ókeypis inn. Menningarstofnanir á borð við bókasöfn eiga nú snarlega að veita atvinnulausum ókeypis þjónustu. Þá á einnig að bjóða atvinnulausum ókeypis aðgang að Þjóðleikhúsi og öðrum ríkisstyrktum leikhúsum. Sama á að gilda um Sinfóníuna. Listamenn sem standa fyrir sjálfstæðum listviðburðum eiga að gefa aðgangseyri eftir fyrir þá sem missa vinnuna. Og verða fyrri til áður en tilmælin berast frá Katrínu Jakobsdóttur. Af hverju? Þeir atvinnulausu hafa greitt skatta alla sína starfstíð og nú er kominn sá tími að það á að endurgreiða þeim áralangan styrki við menningarlíf í landinu. Þeir eiga það inni. Munar það miklu? Nei, það munar litlu og þótt það sé í blóra við höfundarréttargjöld þarf ekki annað en bréfsnuddu til Leikskáldafélagsins og erlendra rétthafa til að ná því fram tímabundið meðan enn hækka tölur í hópi í vinnulúinna og atvinnulausra sem vonandi varir ekki lengi. Þeir greiddu sinn aðgang að veislunni og nú er að hleypa þeim inn."
(tilvitnun lýkur)
Greinarhöfundinum gekk eflaust gott eitt til, og auðvitað er fögur hugsjón að gera vel við þá sem eiga um sárt að binda. En hugsaði hann málið til enda? Hann spyr hvort það muni miklu að fella niður aðgangseyri á listviðburði, þar með talið viðburði sjálfstætt starfandi listamanna, og svarar því næst þeirri spurningu neitandi. Þessi niðurstaða er í sjálfu sér ráðgáta, því sjálfstætt starfandi listamenn eru líklega þeir sem eru mest háðir aðgangseyri inn á listviðburði sína. Sjálf hef ég sett á svið leiksýningu fullkomlega án utanaðkomandi styrkja - og það eftir að yfirstandandi kreppa skall á. Hefði ég hlýtt tilmælum greinarhöfundarins og fellt niður aðgangseyrinn hefði ég sjálf þurft að skrá mig á atvinnuleysisbætur - og samt hefðu þær ekki dugað fyrir skuldunum sem uppátækið hefði kostað mig. Varla vill greinarhöfundurinn auka á atvinnuleysi landans? Er þetta máske dæmi um vanhugsaða kröfu sem gerð er til sjálfstæðra listamanna? Afhverju biðlaði greinarhöfundurinn ekki til sjálfstætt starfandi pípulagningamanna eða rafvirkja um að fella niður gjald á þjónustu sinni fyrir atvinnulausa? Nú eða niðurfellingu gjalds á nauðsynjum, líkt og tannlæknaþjónustu. Hversvegna stakk hann ekki upp á að tannlæknar þjónustuðu atvinnuleysingja frítt? Hugsaði hann ekki til þess að sjálfstætt starfandi listamenn eru í mörgum tilfellum með lægstu launin sem tíðkast í samfélaginu, þrátt fyrir háskólagráðu í faginu?
Páll Baldvin sagði þá "atvinnulausu hafa greitt skatta alla sína starfstíð og nú er kominn sá tími að það á að endurgreiða þeim áralangan styrki við menningarlíf í landinu. Þeir ættu það inni." Hér er vert að benda á að listamenn borga ekki síður skatta en aðrir þjóðfélagsþegnar og hafa því ekki síður styrkt menningarlíf landsins. Greinarhöfundurinn vildi meina að núverandi atvinnuleysingjar hefðu greitt sinn aðgang að veislunni og nú væri okkar að hleypa þeim inn. Okkar, til dæmis, sem hér erum saman komin, og nefndi hann í þessu samhengi Leikskáldafélagið. Þó bendir ýmislegt til þess að áðurnefnd veisla hafi haft lítil áhrif á sjálfstæðu listamenn landsins. Fæst okkar vorum á bankastyrkjum eða ofurlaunum. Núna standa listamannalaunin í 260 þúsund króna verktakalaunum á mánuði. Ef verktakaálagið er dregið frá eru listamannalaun einungis 20% hærri en atvinnuleysisbætur. Á sama tíma birtast tölur í fjölmiðlum um meðallaun starfsmanna Landsbankans árið 2008. Þar voru starfsmenn með 1,2 milljónir króna á mánuði að meðaltali. Slíkur mánaðartékki myndi heldur betur teljast veisla í augum margra sjálfstætt starfandi listamanna, sem eru vanir að gera sér mun minna að góðu.
Margir áðurnefndra bankastarfsmanna eru atvinnulausir í dag. Kaldhæðnin nær hámarki þegar sjálfstæðu listamennirnir, sem voru með brotabrot af meðallaunum bankastarfsmannanna, eru nú hvattir á síðum blaðanna til að neita sjálfum sér um laun svo þeir geti skemmt atvinnulausu bankastarfsmönnunum - og boðið þeim í veisluna sem listamennirnir sjálfir stóðu utan við.